Temiz İnternette Tebessüm de Olsun
Kısa bir "Merhaba" notu..
Gülmeyi seven bir milletiz. Nasrettin Hoca bu topraklarda yaşadı. Bekri Mustafa da. İncili Çavuş ta. Çoğu zaman beynimizin kıvrımlarını zorlar, yapılabilecek en iyi espriyi buluruz. Bazen de biz hiç birşey yapmayız. Espri gelir bizi bulur.
Mesela işyerimizin camına "Cumaya gittim, gelecem" yazarız en Anadolu çocuğu halimizle, gelen müşteri gidişattan haberdar olsun diye. Geri döndüğümüzde bir bakarız ki cin gibi bir veled yazının altına eklediği iki kelimeyle yıkmıştır ortalığı: "Cumaya gittim gelecem! İmza: Robinson"
Trafik polisi yolu ikiye ayıran parmaklıkların arasından geçmeye çalışırken sıkışan teyzeye bağırır: "Teyze, nereye gidiyorsun böyle?" Teyze gayet sakindir: "Eltime gidiyom polis bey oğlum. Hem beyimin haberi var, sana noluyo?"
Sevecenizdir. Eşimizi severiz ve her gece dua eder içimizden biri: "Allahım, nolur karım hep mutlu olsun. Onun başı ağrımasın, benim ağrısın. Onun yüzünde sivilce çıkmasın, bende çıksın. Nolur dul kalmasın, illa birimiz dul kalacaksa ben kalmaya razıyım!"
Sevecenliğimiz sadece eşimize değildir. Kayınvalidemize de "bol kepçe"dir saygımızı sevgimiz. Ama bazen çaktırmadan özeniriz Hz. Adem peygambere. Sırf onun kaynanası yoktu diye..
Ve moda deyimle "taş fırın"ızdır çoğumuz. Hani vardır ya fıkrada: Elazığ’da adamın biri kahveye girer ve oyun oynayanlara hitaben: “Hop abeler, bi dakka. Hanımından gorhanlar ayağa gahsın.” der. Ani bir gürültü, haydaaa herkes ayakta. Bir kişi hariç. Kahvenin tamamı hayretler içinde. Soruyu soran adam, oturan adama yaklaşır ve: “Abim helal olsun be, deliganlı adammışsın. Harbiden sen hanımından korkmaz mısın?” diye sorar! Adam nefes nefesedir. Heyecanı biraz geçince: “Yav gardaşım ele bi laf ettin ki, dizlerim bağı çözüldü, galhamadım.” der;)
Yüzlerce yıldan bu yana çok farklı kültürlerin bir arada yaşadığı bir coğrafya olmamız da gülmece hayatımızın çok renkli olma nedenidir. Karadeniz fıkraları, Kayserili fıkraları, Dadaş fıkraları, Egeli fıkraları, Trakya, Kırım ve Kafkasya muhacirlerinin fıkraları.. Liste uzar gider..
Vakti zamanında Kırım göçmeni bir köy ağasının şehirden misafirleri gelecek olur. Çiftliğinde hazırlık yapar, uşağına da "aman misafirin yanında beni küçük ve yoksul göstermeyin. Ben sizden ne istersem -hangisini? diye sorun ki ne kadar zengin olduğumuz anlaşılsın der. Misafirler gelir, sohbet, muhabbet derken yemek zamanı gelir. Zengin ağa uşağına "-Babamı da yemeğe çağır da misafirlerimizi aç bırakmayalım" der. Uşak daha önce aldığı emrin etkisindedir daha. hemen kasılarak sorar ağaya: "Hangi babanızı çağırayım?"
Tebessüm etmemiz gerektiğinde çoğu zaman kendimizle barışığızdır dedik madem, bir de Kafkasyalı fıkrasıyla konuyu ufaktan sona götürelim.. Kafkasyalılar çalışma konusunda hep istikrarlı olmaya çalışır. Bir başka deyimle "çok fazla çalışmayı" sevmezler. Fıkra bu ya! Kafkasyalı'nın biri suç işlemiş. Önce bir çalışma kampına göndermişler, daha sonra mahkemesi için çağırıp cezaevine almışlar. Birşeyler olmuş ve hakkında idam kararı vermişler. Gardiyanlar gelmiş ve "hadi hazırlan" demişler. Bizimki biraz korkulu "nereye gidiyoruz ki?" diye sormuş. Gardiyan "asmaya" cevabını verince "Oh aman, çok şükür" demiş. Ve eklemiş: "Ben çalışmaya götürüyorsunuz sanmıştım!"
Yapılabilecek çok şey var basit yaşamak isteyenler için. Aynaya küs bayanların kendini kraliçe Elizabeth zannettiği, taliplilerine köle gibi davrandığı İzdivaç programlarını izleyebilirsiniz. Arada cep telefonunun çekmediği köyde 3G'den çocuklara belgesel izleten ama soba yakmaktan bihaber köy öğretmeni reklamı izleyebilirsiniz.. Suratımızı astığımızda genelde hiç bir şey değişmez. Canımızın sıkkın olduğu bir zamanda herkesin kolayca yaptığı tek şey budur zaten. Hadi az da zor olanı deneyelim.. Birazcık olsun tebessümü.. Ne de olsa hayat devam ediyor. Ve nasılsa "bir umuttur yaşamak!"
Eyvallah!
